woensdag, 11 januari 2012
ZAANDAM - Een mens met een probleem wil daar een oplossing voor. Liefst zo snel mogelijk. Maar het is geen vanzelfsprekendheid dat hij die oplossing vindt bij hulpverleners, zeggen Helène Oomen en Ton van den Berg. ,,Er zijn mensen die wekelijks op gesprek komen bij instanties / hulpverleners. Soms járenlang, zonder dat het het gewenste resultaat oplevert.’’
Bij de meeste reguliere instellingen ligt de focus op het probleem. Wordt er uitgebreid geanalyseerd waar het vandaan komt en wordt er uitgebreid bij stilgestaan dat ’het allemaal zo erg is’. Maar benadruk je een probleem, dan wordt het alleen maar groter.’’ Dat willen Oomen en Van den Berg anders doen in het zaterdag geopende Oplossingsgericht Centrum Zaanstreek-Waterland (OCZW). ,,Wij gaan niet alles analyseren. We kijken naar de huidige situatie en waar de cliënt in de toekomst naar toe wil. Wij zoeken met de cliënt een oplossing die bij hem past en leggen de nadruk op de persoonlijke krachten en talenten van mensen en kijken naar de dingen die gedaan moeten worden om vooruit te komen. Ze moeten zelf aan de slag gaan; het is niet de bedoeling dat ze afhankelijk blijven van ons en elke week op gesprek komen.’’
Het OCZW is er voor jeugd, jongeren en volwassenen met problemen op sociaal, emotioneel of psychologisch gebied. Oomen en Van den Berg hebben elk al jaren een eigen praktijk en besloten onlangs de krachten te bundelen. ,,We kwamen elkaar tegen bij netwerkavonden en bij een voorlichtingsavond die Helène hield over Neuro Linguïstisch Programmeren’’, zegt Van den Berg. Het duo deelt dezelfde visie. Oomen: ,,We zijn alle twee in de eerste plaats ondernemer en daarna komt de zorg voor anderen. Dat klinkt hard, maar je kunt anderen pas vooruit helpen als je eerst jezelf vooruit helpt. Bij de meeste praktijken is het andersom. Komt eerst zorg, dan pas het ondernemen. Daarmee red je het niet in deze tijd. De bezuinigingen op de zorg en dan met name het persoonsgebonden budget, zaten er al een tijdje aan te komen. Daar moet je op voorbereid zijn. Zeker als je, zoals ik, veel werkt met cliënten op basis van het persoonsgebonden budget.’’
Oomen (40) startte in 2005 ODZ (Onafhankelijk Door Zorg), praktijk voor ’groei en ontwikkeling van mensen met een individuele hulpvraag’. Ze begeleidt bijvoorbeeld kinderen met , leerproblemen, ADHD, Autismer of Downsyndroom en betrekt ook het gezin daarbij. ,,Het gaat erom dat een kind grip krijgt op zichzelf in zijn denken en gedrag en snapt hoe de wereld om hem heen werkt. Zo wordt deze voor het kind veilig en herkenbaar en gaat het zelfstandig functioneren. Ik ga altijd uit van de mens achter de aandoening, niet van de aandoening zelf. Er moet een oplossing komen die voor iederéén in het gezin goed is. Er zijn zoveel z ’experts’ in aandoeningen, die een algemeen behandelplan op een kind loslaten. Dat werkt niet, geen mens is hetzelfde en elke situatie is anders. Wat je bijvoorbeeld veel ziet, is dat ouders zelf een autistisch leven leiden als hun kind autistisch is. Er wordt van uitgegaan dat een autistisch kind een planning wil, omdat hij niet tegen verrassingen kan. Ze houden dan vast aan die planning ook al zijn er veranderingen die een aanpassing in de planning verlangen. Dat is raar. Het leven bestaat immers uit verrassingen en onverwachte gebeurtenissen dáár moet je een kind aan laten wennen.’’
Van den Berg (59) is van origine maatschappelijk werker. Vijfentwintig jaar geleden begon hij BMS-advies voor echtscheidingsbemiddeling. ,,Ik was destijds de eerste niet-juridische scheidingsbemiddelaar van Noord-Holland.’’ Hij kijkt naar de zakelijke, maar vooral de emotionele, kant van een scheiding. Van alimentatieberekening tot omgangsregeling. ,,In vijf gesprekken maak ik de hele procedure tekenklaar. Een jurist hoeft het dan alleen nog maar in te ldienen bij de rechtbank.’’ Daarnaast helpt hij mensen de stap te maken van ex-partners naar gezamenlijke ouders en bij het omgaan ’met ellende na de scheiding’, zoals een ex die zich niet aan de afspraken houdt. ,,Ik doe ongeveer vijftig tot zestig scheidingen per jaar. Veel ’nieuwe’ scheidingen komen er niet bij, maar het ’reparatiewerk’ neemt toe. Er is steeds meer concurrentie en er zijn veel echtscheidingsbemiddelaars en mediators aan het werk die voornamelijk oog hebben voor de zakelijke kant van het verhaal en bijvoorbeeld niet aan de kinderen denken. Achteraf komen hun cliënten bij mij om de boel te laten repareren.’’
Met het Oplossingsgericht Centrum willen Oomen en Van den Berg een ’voortrekkersrol’ vervullen. ,,Er is veel concurrentie en veel versnippering. Alleen al in de Zaanstreek zijn er 25 ADHD-coaches. Voor iemand die hulp zoekt, is het lastig te weten wie kwaliteit levert. Werk je samen, dan heb je meer middelen om kwaliteit te meten en dat te tonen. Bovendien kun je samen een vuist maken tegen zorgverzekeraars.’’
http://www.oczw.nl
artikel geplaatst in NoordHollands Dagblad 11-01-2012
- Geschreven door Ton van de Berg op 11/01 om 01:11 PM
Permalink
maandag, 02 januari 2012
Veel mensen begrijpen niet hoe de hoogte van de kinderalimentatie wordt berekend en vastgesteld. Hierdoor zou de betalingsbereidheid van de ‘betalende partij’ laag zijn. En zoals gebruikelijk reageert de politiek met een nieuw voorstel; het oude deugt niet, dan maar een nieuwe methode.
PVDA en VVD hebben een voorstel voor de vereenvoudiging van de kinderalimentatie gelanceerd.
De eerste reacties uit de Tweede Kamer waren positief. Het voorstel gaat uit van een drietal maatstaven: de behoefte van het kind; de draagkracht van de ouders en het aantal dagen dat een kind bij de ene dan wel de andere ouder verblijft. Ook zijn er andere uitgangspunten voor de berekening voorgesteld.
Zo zal het netto gezinsinkomen van beide ouders bepalend zijn voor de vaststelling van de financiële behoefte van een kind. Aan de hand van het aantal kinderen en het netto gezinsinkomen, wordt het bedrag aan de behoefte in de tabel gevonden.
De draagkracht van de ouders wordt vastgesteld aan de hand van het netto-inkomen van elk van de ouders. De verhouding tussen beide inkomens is bepalend voor de verdeling van de behoefte over beide ouders. Is de draagkracht lager dan de behoefte dan wordt de lagere draagkracht als uitgangspunt genomen. Is de draagkracht echter hoger dan de behoefte dan wordt de behoefte als uitgangspunt voor de berekening genomen.
Vervolgens worden de kindgebonden kosten vastgesteld. Deze bestaan uit de kosten van de kinderen als kleding, school en studie, sport, clubs, zakgeld, niet-verzekerde medische kosten enz. De kindgebonden kosten worden per kind bepaald aan de hand van de leeftijd en het netto-inkomen van beide ouders van tijdens het huwelijk middels een tabel.
Dan wordt het verblijfspercentage vastgesteld. Dit wordt gebaseerd op het aantal nachten dat een kind bij de ouders verblijft. Ook hiervoor zal een tabel worden gehanteerd.
Tenslotte wordt de hoogte van de alimentatie vastgesteld. De behoefte wordt over beide ouders verdeeld aan de hand van de verhouding van de draagkracht. De kindgebonden kosten komen ten laste van de ouder waar het kind woont. Tenslotte wordt het restant van de behoefte verdeeld over beide ouders aan de hand van het verblijfspercentage. Het tekort van de ene ouder, wordt aangevuld door de andere ouder.
Zeker is dat het voorstel van de PVDA en VVD –hoewel het vernieuwende elementen heeft- niet de oplossing zal zijn voor een beter begrip en acceptatie van het betalen van kinderalimentatie. Daarvoor zijn nog te veel punten waar een conflict kan ontstaan. Hoe wordt bijvoorbeeld het netto gezinsinkomen vastgesteld. Nu vaak een bron van discussie, wat ik nog niet zo gauw zie veranderen. Ook de mate van het verblijf is dermate gevoelig dat dat nu al een bron van verregaande discussie en conflicten is. Als de hoogte van de alimentatie gekoppeld gaat worden aan de mate van verblijf zal dat voor meer discussie zorgen over de omgangsregeling. En meer discussie of conflicten tussen ex-partners zal leiden tot meer rechtszaken, vrees ik.
Door een goede duidelijke uitleg te geven aan cliënten hoe de berekening tot stand is gekomen, blijkt dat de ‘betalende partij’ het alimentatiebedrag niet graag betaalt, maar wel meer bereid is het bedrag te voldoen. Als cliënten ook nog gewezen worden op de mogelijkheden van incasso, als er niet, niet helemaal of niet op tijd betaald wordt stijgt de bereidheid om te betalen. Een heldere uitleg en voorlichting aan cliënten door de alimentatierekenaars tijdens een gesprek over de kinderalimentatie geeft al een beter betalingsresultaat.
Overigens zijn verschillende punten van de rekenwijze zoals deze in het voorstel wordt aanbevolen al dagelijkse praktijk bij BMS – Advies. Wij houden al tijden rekening met de mate van verblijf van de kinderen en stellen o.a. samen met onze cliënten de kindgebonden kosten vast.
- Geschreven door Ton van de Berg op 02/01 om 03:18 PM
- Alimentatie •
Permalink
donderdag, 29 december 2011
Het Oplossingsgericht Centrum Zaanstreek-Waterland werkt…. oplossingsgericht. Eigenlijk klinkt dat logisch; als je een probleem hebt, wil je daarvan af, wil je een oplossing. Toch blijkt dat in de dagelijkse praktijk van de hulpverlening niet zo makkelijk.
Ga je met bijvoorbeeld een opvoedingsvraag naar een hulpverlener of instelling, dan krijg je over het algemeen een vragenlijst in te vullen. De vragen gaan allemaal over ‘het probleem’. Dat wordt helemaal uitgediept en onderzocht. Waar komt het vandaan, wat heeft het veroorzaakt, testje hier, testje daar, voor alle zekerheid nog een onderzoek. We willen alles weten. Van oudsher zijn hulpverleners probleemgericht.
Ook de coachwereld heeft zich op het probleemgericht werken gestort. Om zich te onderscheiden gingen coaches zich probleemgericht profileren. Zo zijn er ADHD-; Adem-; Eetstoornis-; Budgetcoaches enz. Door het zoeken naar de oorzaak en het voortbestaan van het probleem ontstaan er veelal meer en andere problemen. En kom je steeds verder van de oplossing. Probleemgerichte therapie en behandeling blijkt een langdurige kwestie; het gevoelde probleem wordt steeds groter. Dat kan ook niet anders omdat alles wat je aandacht geeft, groeit. Ga maar eens kijken wat er gebeurt als je je aan iets irriteert. Negeer je het, verdwijnt vaak de irritatie. Geef je het echter aandacht, zal de irritatie groter en meer worden. Zo ook met een probleem; geef het aandacht dan wordt het steeds zwaarder en is de oplossing verder dan ooit. De balans raakt steeds verder uit evenwicht.
Hoe kan je een probleem eigenlijk omschrijven? Een ‘probleem’ is de aanwezigheid van iets negatiefs of de afwezigheid van iets positief. In ieder geval zal de persoon die een probleem ervaart de behoefte hebben om deze op te lossen, een verandering te wensen. Hierdoor kunnen we stellen dat een probleem ervaren de motivatie vormt om te veranderen. Het is voldoende om kennis te nemen van het ervaren probleem van de klant. Dat is immers het startpunt van de klant om de veranderwens vorm te geven. En automobilist hoeft de werking van zijn auto ook niet helemaal tot het laatste schroefje te begrijpen om te kunnen autorijden.
Oplossingsgericht werken is een praktische en stimulerende manier om doelen te bereiken. Maatwerk en kortdurend. De visie achter het oplossingsgericht werken is dat mensen zelf hun eigen doelen bepalen en beschikken meestal zelf over de kwaliteiten om die doelen te bereiken. Wat zij zeggen wordt serieus genomen en positief geïnterpreteerd. Tijdens de gesprekken wordt steeds een positieve verwachting gecommuniceerd. Dat maakt dat mensen een perspectief geboden wordt; mensen ervaren dat succes bereikbaar is. Het zetten van kleine stapjes geeft een gevoel van controle en invloed. Door aandacht geven aan de oplossing van de klant komt de balans weer in evenwicht. De door de klant gewenste verandering wordt een tegenwicht voor het gevoelde probleem. De klant komt weer in balans.
http://www.oczw.nl