De alimentatiewet deugt niet
De vaststelling van alimentaties moeten op de schop. Dat vindt een deel van de landelijke politiek. De kinderalimentatie moet eenvoudiger en inzichtelijker. De partneralimentatie vooral korter; van twaalf jaar naar vijf jaar. Omdat alimentatiebetalende mannen (en vrouwen) weinig of geen inzicht hebben hoe het alimentatiebedrag is vastgesteld, is de betalingsbereidheid gering. Althans zo wordt gesteld. In veel situaties wordt naar verloop van tijd de kinderalimentatie niet voldaan. En, zoals we de laatste tijd veel zien; als het niet werkt dan moet de wet maar verandert worden.
Of een verandering van de wet -zoals wordt voorgesteld door een aantal politieke partijen- nu een oplossing is? Ik denk het niet. Misschien dat één groep er voordeel bij heeft. Er zullen nieuwe ‘benadeelden’ komen, nieuwe schrijnende gevallen waarvoor weer een reparatie van de wet nodig blijkt. Opvallend is dat een inzichtelijker methode van het berekenen van kinderalimentatie een ander gevolg lijkt te hebben. De eerste berekeningen van kinderalimentatie volgens het plan van enkele politieke partijen blijkt dat het alimentatiebedrag hoger uitvalt. Misschien wel inzichtelijker, maar alimentatiebetalers zullen het niet leuk vinden.
Als inzichtelijkheid een grotere betalingsbereidheid oplevert, zorg er dan voor dat scheidende partijen beter begrijpen hoe het alimentatiebedrag is berekend. Daar ligt een taak voor advocaten en rechters. De berekening is ingewikkeld, maar kan goed worden uitgelegd aan cliënten. Het kost wel tijd en wat moeite om de draagkrachtberekening met de cliënten door te spreken en uit te leggen. Het begrip van de betrokken partijen wordt groter en de betalingsbereidheid stijgt.
De wet hoeft -mijns inziens- slechts op een paar kleine onderdelen gewijzigd te worden, om maatwerk te kunnen leveren. En (sommige) advocaten en (sommige) rechters zullen professioneler moeten omgaan met de mogelijkheden van de wet. Vooral een goede uitleg door rechters zal een forse stap in de goede richting zijn. Het blijkt dat de betalingsbereidheid laag is bij vooral degenen die door de rechter zijn veroordeeld tot het betalen van een alimentatie. Dus het opleggen van een alimentatiebedrag lijkt te leiden tot betalingsproblemen. Misschien een reden om eens goed te kijken naar de manier waarop rechters hun uitspraken onderbouwen.
Tijdens de gesprekken met cliënten in echtscheidingsbemiddeling blijkt het mogelijk te zijn om aan te sluiten bij wat cliënten willen en kunnen met betrekking tot alimentaties. In een gesprek komen de verschillende mogelijkheden ten aanzien van de alimentatie voor deze cliënten in deze situatie aan de orde. De uitkomst is altijd dat er een op maat gesneden alimentatiebedrag wordt overeengekomen. Dat kan zijn een hoger alimentatiebedrag voor een kortere looptijd. Of een kortlopende partneralimentatie om de ontvangende partij ‘in het zadel’ te helpen. Ook is het heel goed mogelijk om een herberekening van de alimentatie als de situatie verandert overeen te komen. Als echtscheidingsbemiddelaars tot echt maatwerk kunnen komen, hoe komt het dan dat (sommige) advocaten en rechters daar niet aan toe komen?