Coaching + Counseling - Echtscheidingen - BMS Advies

maandag, 02 januari 2012

Kinderalimentatie eenvoudiger berekend?

Veel mensen begrijpen niet hoe de hoogte van de kinderalimentatie wordt berekend en vastgesteld. Hierdoor zou de betalingsbereidheid van de ‘betalende partij’ laag zijn. En zoals gebruikelijk reageert de politiek met een nieuw voorstel; het oude deugt niet, dan maar een nieuwe methode.
PVDA en VVD hebben een voorstel voor de vereenvoudiging van de kinderalimentatie gelanceerd.

De eerste reacties uit de Tweede Kamer waren positief. Het voorstel gaat uit van een drietal maatstaven: de behoefte van het kind; de draagkracht van de ouders en het aantal dagen dat een kind bij de ene dan wel de andere ouder verblijft. Ook zijn er andere uitgangspunten voor de berekening voorgesteld.

Zo zal het netto gezinsinkomen van beide ouders bepalend zijn voor de vaststelling van de financiële behoefte van een kind. Aan de hand van het aantal kinderen en het netto gezinsinkomen, wordt het bedrag aan de behoefte in de tabel gevonden.

De draagkracht van de ouders wordt vastgesteld aan de hand van het netto-inkomen van elk van de ouders. De verhouding tussen beide inkomens is bepalend voor de verdeling van de behoefte over beide ouders. Is de draagkracht lager dan de behoefte dan wordt de lagere draagkracht als uitgangspunt genomen. Is de draagkracht echter hoger dan de behoefte dan wordt de behoefte als uitgangspunt voor de berekening genomen.

Vervolgens worden de kindgebonden kosten vastgesteld. Deze bestaan uit de kosten van de kinderen als kleding, school en studie, sport, clubs, zakgeld, niet-verzekerde medische kosten enz. De kindgebonden kosten worden per kind bepaald aan de hand van de leeftijd en het netto-inkomen van beide ouders van tijdens het huwelijk middels een tabel.

Dan wordt het verblijfspercentage vastgesteld. Dit wordt gebaseerd op het aantal nachten dat een kind bij de ouders verblijft. Ook hiervoor zal een tabel worden gehanteerd.

Tenslotte wordt de hoogte van de alimentatie vastgesteld. De behoefte wordt over beide ouders verdeeld aan de hand van de verhouding van de draagkracht. De kindgebonden kosten komen ten laste van de ouder waar het kind woont. Tenslotte wordt het restant van de behoefte verdeeld over beide ouders aan de hand van het verblijfspercentage. Het tekort van de ene ouder, wordt aangevuld door de andere ouder.

Zeker is dat het voorstel van de PVDA en VVD –hoewel het vernieuwende elementen heeft- niet de oplossing zal zijn voor een beter begrip en acceptatie van het betalen van kinderalimentatie. Daarvoor zijn nog te veel punten waar een conflict kan ontstaan. Hoe wordt bijvoorbeeld het netto gezinsinkomen vastgesteld. Nu vaak een bron van discussie, wat ik nog niet zo gauw zie veranderen. Ook de mate van het verblijf is dermate gevoelig dat dat nu al een bron van verregaande discussie en conflicten is. Als de hoogte van de alimentatie gekoppeld gaat worden aan de mate van verblijf zal dat voor meer discussie zorgen over de omgangsregeling. En meer discussie of conflicten tussen ex-partners zal leiden tot meer rechtszaken, vrees ik.

Door een goede duidelijke uitleg te geven aan cliënten hoe de berekening tot stand is gekomen, blijkt dat de ‘betalende partij’ het alimentatiebedrag niet graag betaalt, maar wel meer bereid is het bedrag te voldoen. Als cliënten ook nog gewezen worden op de mogelijkheden van incasso, als er niet, niet helemaal of niet op tijd betaald wordt stijgt de bereidheid om te betalen. Een heldere uitleg en voorlichting aan cliënten door de alimentatierekenaars tijdens een gesprek over de kinderalimentatie geeft al een beter betalingsresultaat.
Overigens zijn verschillende punten van de rekenwijze zoals deze in het voorstel wordt aanbevolen al dagelijkse praktijk bij BMS – Advies. Wij houden al tijden rekening met de mate van verblijf van de kinderen en stellen o.a. samen met onze cliënten de kindgebonden kosten vast.

woensdag, 16 juni 2010

KInderalimentatie en eigen inkomsten kind

Over de regels omtrent kinderalimentatie bestaat veel onduidelijkheid. Wanneer een kinderalimentatie betaald moet worden is meestal wel helder. In het echtscheidingsconvenant of in de beschikking van de rechter staat de ingangsdatum vermeld. Maar over wanneer de kinderalimentatie beëindigd kan worden bestaan veel misverstanden.Ook is het niet helder wat er gebeurd als het betrokken kind 18 jaar wordt en/of eigen inkomsten krijgt. Als de regels al verteld zijn tijdens de scheidingsbesprekingen, dan kan het makkelijk weer vergeten zijn. Veel gehoord is dat op internet ‘wel wat’ te vinden is, meestal zijn dat tegenstrijdige of onduidelijke berichten.

Enkele regels rond kinderalimentatie, 18 jaar en eigen inkomsten.
De hoogte van de kinderalimentatie wordt vastgesteld door een beschikking van de Rechtbank, bij notariële akte of onderlinge overeenkomst. Alleen als de kinderalimentatie in de beschikking of notariële akte is opgenomen, kan de betaling van de alimentatie afgedwongen worden door het LBIO, het incassobureau van Justitie. Zodra de vastgestelde kinderalimentatie niet op tijd, niet volledig of helemaal niet wordt voldaan, kan het LBIO tot incasso ervan overgaan. Dit bureau int de kinderbijdrage en betaalt dat vervolgens uit aan de ontvangende ouder.

Is het betreffende kind nog geen 18 jaar en woont het thuis, dan ontvangt de verzorgende ouder de kinderalimentatie. Zodra het kind 18 jaar wordt heeft deze een eigen recht op alimentatie, d.w.z. het bedrag wordt in principe aan het kind zelf betaald. Omdat het soms niet ‘handig’ is om een kind van die leeftijd een redelijk fors bedrag in handen te geven, wordt in het convenant gezet dat het bedrag wordt voldaan aan de verzorgende ouder, ook als het kind 18 jaar is geworden. De hoogte van de alimentatie blijft echter in principe hetzelfde. Ontstaan er problemen met de betaling van de alimentatie dan zal de 18-jarige zelf actie moeten ondernemen, ook als hij naar de rechter zal moeten. De alimentatieplicht duurt vort tot het 21e jaar van het kind.

Heeft het betreffende kind een eigen inkomen uit arbeid, dan heeft dit invloed op de hoogte van de kinderalimentatie. Dit geldt niet voor een zaterdag- of een vakantiebaantje, rondbrengen van kranten of folders of andere bijverdiensten. Bij eigen inkomsten dienen de inkomsten op het bedrag aan kinderalimentatie in mindering gebracht. Het nu gevonden bedrag is dan de hoogte van de kinderalimentatie. Een voorbeeld: hoogte van de kinderalimentatie is € 250,—per maand; het kind verdient € 150,—per maand; 250 – 150 = 100 zodat € 100,—het nieuwe alimentatiebedrag zal zijn. Dit is de meest eenvoudige methode.

De andere methode is ingewikkelder; eerst wordt gekeken wat de financiële behoefte van het betreffende kind is volgens de Nibudnormen; op dat bedrag worden de eigen inkomsten vaan het kind in mindering gebracht. Vervolgens wordt het overblijvende bedrag naar draagkracht verdeeld over beide ouders.

 

maandag, 15 februari 2010

Heeft het inkomen van nieuwe partner invloed op alimentatiebedrag?

Mijn ex-echtgenoot betaalt kinderalimentatie. Hij gaat nu samenwonen en zijn nieuwe partner heeft een eigen inkomen. Wordt het inkomen van zijn nieuwe partner meegerekend voor de kinderalimentatie? En moeten we opnieuw naar de Rechtbank?

Ja en nee; als de ex-partner, voor het gemak ‘de man’ te noemen, gaat samenwonen ‘als waren zij gehuwd’ (of huwt of een geregistreerd partnerschap aangaat) heeft het eigen inkomen van de nieuwe partner wel invloed op de hoogte van de alimentatie.

Niet in alle situaties wordt dat inkomen opgeteld bij het inkomen van de man. Als de nieuwe partner een gering inkomen heeft, wordt dat inkomen netto opgeteld bij het inkomen van de man. Hierdoor wordt zijn draagkracht in principe hoger. Echter ook aan de kostenkant verandert wat. Omdat de man vanwege het samenwonen meer onkosten heeft, gaat zijn draagkracht omlaag. Het is lastig om in het algemeen te zeggen of de man meer alimentatie kan betalen. Een proefberekening maakt duidelijk of het samenwonen invloed heeft op het bedrag van de alimentatie.

Anders is het als de man gaat samenwonen met een ander ‘als waren zij gehuwd’ en de nieuwe partner heeft een redelijk inkomen, kan in eigen onderhoud voorzien. In een dergelijke situatie wordt er van uitgegaan dat de nieuwe partner de helft van de woonkosten en enkele andere vaste lasten voor haar rekening neemt. In de alimentatieberekening wordt de man als ‘alleenstaande’ aangemerkt Hierdoor dalen de vaste lasten van de man, zodat hij een hoger bedrag aan alimentatie kan betalen. Uiteraard zijn ook de andere onkostenposten van invloed op de uitkomst van de berekening en dus de hoogte van het alimentatiebedrag. Ook hier zal een proefberekening uitkomst brengen in de uiteindelijke hoogte van het bedrag.

U hoeft in eerste instantie niet naar de rechter. Het is verstandig om eerst met de ex-partner te overleggen en te bekijken of u tot afspraken kunt komen. Lukt het niet helemaal met onderling overleg, kunt u besluiten om een echtscheidingsbemiddelaar in te schakelen. Ook dan wordt er overlegt, maar onder begeleiding van een deskundige. Bent u samen tot een besluit gekomen, dan wordt het nieuwe bedrag vastgelegd in een vaststellingsovereenkomst; een contract welke door u beiden wordt ondertekend. Nu is het nieuwe bedrag vastgesteld en overeengekomen.

Maar het geldt ook omgekeerd; als de ontvangende partij gaat samenwonen, huwen of een geregistreerd partnerschap aangaat, kan dat ook gevolgen hebben voor de hoogte van de alimentatie zodat het bedrag lager kan worden. Ook dan zal een proefberekening een indicatie geven over het nieuwe bedrag.

Toch schuilt er nog een addertje onder het gras. Als de man de alimentatie niet op tijd, niet geheel of helemaal niet betaalt, is het lastig om de alimentatie af te dwingen. Om het alimentatiebedrag te kunnen laten incasseren bij achterstallige betalingen heeft u een akte van de notaris nodig. Het is daarom wenselijk om de vaststellingsovereenkomst om te laten zetten in een notariële akte met executoriale titel. Bij betalingsachterstand kunt u met deze akte in de hand het LBIO informeren. Dit incassobureau van Justitie zal dan tot incassering van de achterstand overgaan.

Is het niet mogelijk om onderling of in bemiddeling een nieuw bedrag vast te stellen, dan zal de rechter een uitspraak moeten doen. U moet dan een advocaat in de arm nemen en zal het een dure aangelegenheid worden.