Coaching + Counseling - Echtscheidingen - BMS Advies

donderdag, 02 februari 2012

De alimentatiewet deugt niet

De vaststelling van alimentaties moeten op de schop. Dat vindt een deel van de landelijke politiek. De kinderalimentatie moet eenvoudiger en inzichtelijker. De partneralimentatie vooral korter; van twaalf jaar naar vijf jaar. Omdat alimentatiebetalende mannen (en vrouwen) weinig of geen inzicht hebben hoe het alimentatiebedrag is vastgesteld, is de betalingsbereidheid gering. Althans zo wordt gesteld. In veel situaties wordt naar verloop van tijd de kinderalimentatie niet voldaan. En, zoals we de laatste tijd veel zien; als het niet werkt dan moet de wet maar verandert worden.

Of een verandering van de wet -zoals wordt voorgesteld door een aantal politieke partijen- nu een oplossing is? Ik denk het niet. Misschien dat één groep er voordeel bij heeft. Er zullen nieuwe ‘benadeelden’ komen, nieuwe schrijnende gevallen waarvoor weer een reparatie van de wet nodig blijkt. Opvallend is dat een inzichtelijker methode van het berekenen van kinderalimentatie een ander gevolg lijkt te hebben. De eerste berekeningen van kinderalimentatie volgens het plan van enkele politieke partijen blijkt dat het alimentatiebedrag hoger uitvalt. Misschien wel inzichtelijker, maar alimentatiebetalers zullen het niet leuk vinden.

Als inzichtelijkheid een grotere betalingsbereidheid oplevert, zorg er dan voor dat scheidende partijen beter begrijpen hoe het alimentatiebedrag is berekend. Daar ligt een taak voor advocaten en rechters. De berekening is ingewikkeld, maar kan goed worden uitgelegd aan cliënten. Het kost wel tijd en wat moeite om de draagkrachtberekening met de cliënten door te spreken en uit te leggen. Het begrip van de betrokken partijen wordt groter en de betalingsbereidheid stijgt.

De wet hoeft -mijns inziens- slechts op een paar kleine onderdelen gewijzigd te worden, om maatwerk te kunnen leveren. En (sommige) advocaten en (sommige) rechters zullen professioneler moeten omgaan met de mogelijkheden van de wet. Vooral een goede uitleg door rechters zal een forse stap in de goede richting zijn. Het blijkt dat de betalingsbereidheid laag is bij vooral degenen die door de rechter zijn veroordeeld tot het betalen van een alimentatie. Dus het opleggen van een alimentatiebedrag lijkt te leiden tot betalingsproblemen. Misschien een reden om eens goed te kijken naar de manier waarop rechters hun uitspraken onderbouwen.

Tijdens de gesprekken met cliënten in echtscheidingsbemiddeling blijkt het mogelijk te zijn om aan te sluiten bij wat cliënten willen en kunnen met betrekking tot alimentaties. In een gesprek komen de verschillende mogelijkheden ten aanzien van de alimentatie voor deze cliënten in deze situatie aan de orde. De uitkomst is altijd dat er een op maat gesneden alimentatiebedrag wordt overeengekomen. Dat kan zijn een hoger alimentatiebedrag voor een kortere looptijd. Of een kortlopende partneralimentatie om de ontvangende partij ‘in het zadel’ te helpen. Ook is het heel goed mogelijk om een herberekening van de alimentatie als de situatie verandert overeen te komen. Als echtscheidingsbemiddelaars tot echt maatwerk kunnen komen, hoe komt het dan dat (sommige) advocaten en rechters daar niet aan toe komen?

woensdag, 11 januari 2012

Benadruk je een probleem, dan wordt het alleen maar groter

ZAANDAM - Een mens met een probleem wil daar een oplossing voor. Liefst zo snel mogelijk. Maar het is geen vanzelfsprekendheid dat hij die oplossing vindt bij hulpverleners, zeggen Helène Oomen en Ton van den Berg. ,,Er zijn mensen die wekelijks op gesprek komen bij instanties / hulpverleners. Soms járenlang, zonder dat het het gewenste resultaat oplevert.’’

Bij de meeste reguliere instellingen ligt de focus op het probleem. Wordt er uitgebreid geanalyseerd waar het vandaan komt en wordt er uitgebreid bij stilgestaan dat ’het allemaal zo erg is’. Maar benadruk je een probleem, dan wordt het alleen maar groter.’’ Dat willen Oomen en Van den Berg anders doen in het zaterdag geopende Oplossingsgericht Centrum Zaanstreek-Waterland (OCZW). ,,Wij gaan niet alles analyseren. We kijken naar de huidige situatie en waar de cliënt in de toekomst naar toe wil. Wij zoeken met de cliënt een oplossing die bij hem past en leggen de nadruk op de persoonlijke krachten en talenten van mensen en kijken naar de dingen die gedaan moeten worden om vooruit te komen. Ze moeten zelf aan de slag gaan; het is niet de bedoeling dat ze afhankelijk blijven van ons en elke week op gesprek komen.’’

Het OCZW is er voor jeugd, jongeren en volwassenen met problemen op sociaal, emotioneel of psychologisch gebied. Oomen en Van den Berg hebben elk al jaren een eigen praktijk en besloten onlangs de krachten te bundelen. ,,We kwamen elkaar tegen bij netwerkavonden en bij een voorlichtingsavond die Helène hield over Neuro Linguïstisch Programmeren’’, zegt Van den Berg. Het duo deelt dezelfde visie. Oomen: ,,We zijn alle twee in de eerste plaats ondernemer en daarna komt de zorg voor anderen. Dat klinkt hard, maar je kunt anderen pas vooruit helpen als je eerst jezelf vooruit helpt. Bij de meeste praktijken is het andersom. Komt eerst zorg, dan pas het ondernemen. Daarmee red je het niet in deze tijd. De bezuinigingen op de zorg en dan met name het persoonsgebonden budget, zaten er al een tijdje aan te komen. Daar moet je op voorbereid zijn. Zeker als je, zoals ik, veel werkt met cliënten op basis van het persoonsgebonden budget.’’

Oomen (40) startte in 2005 ODZ (Onafhankelijk Door Zorg), praktijk voor ’groei en ontwikkeling van mensen met een individuele hulpvraag’. Ze begeleidt bijvoorbeeld kinderen met , leerproblemen, ADHD, Autismer of Downsyndroom en betrekt ook het gezin daarbij. ,,Het gaat erom dat een kind grip krijgt op zichzelf in zijn denken en gedrag en snapt hoe de wereld om hem heen werkt.  Zo wordt deze voor het kind veilig en herkenbaar en gaat het zelfstandig functioneren.  Ik ga altijd uit van de mens achter de aandoening, niet van de aandoening zelf. Er moet een oplossing komen die voor iederéén in het gezin goed is. Er zijn zoveel z ’experts’ in aandoeningen, die een algemeen behandelplan op een kind loslaten. Dat werkt niet, geen mens is hetzelfde en elke situatie is anders. Wat je bijvoorbeeld veel ziet, is dat ouders zelf een autistisch leven leiden als hun kind autistisch is. Er wordt van uitgegaan dat een autistisch kind een planning wil, omdat hij niet tegen verrassingen kan. Ze houden dan vast aan die planning ook al zijn er veranderingen die een aanpassing in de planning verlangen. Dat is raar. Het leven bestaat immers uit verrassingen en onverwachte gebeurtenissen dáár moet je een kind aan laten wennen.’’

Van den Berg (59) is van origine maatschappelijk werker. Vijfentwintig jaar geleden begon hij BMS-advies voor echtscheidingsbemiddeling. ,,Ik was destijds de eerste niet-juridische scheidingsbemiddelaar van Noord-Holland.’’ Hij kijkt naar de zakelijke, maar vooral de emotionele, kant van een scheiding. Van alimentatieberekening tot omgangsregeling. ,,In vijf gesprekken maak ik de hele procedure tekenklaar. Een jurist hoeft het dan alleen nog maar in te ldienen bij de rechtbank.’’ Daarnaast helpt hij mensen de stap te maken van ex-partners naar gezamenlijke ouders en bij het omgaan ’met ellende na de scheiding’, zoals een ex die zich niet aan de afspraken houdt. ,,Ik doe ongeveer vijftig tot zestig scheidingen per jaar. Veel ’nieuwe’ scheidingen komen er niet bij, maar het ’reparatiewerk’ neemt toe. Er is steeds meer concurrentie en er zijn veel echtscheidingsbemiddelaars en mediators aan het werk die voornamelijk oog hebben voor de zakelijke kant van het verhaal en bijvoorbeeld niet aan de kinderen denken. Achteraf komen hun cliënten bij mij om de boel te laten repareren.’’

Met het Oplossingsgericht Centrum willen Oomen en Van den Berg een ’voortrekkersrol’ vervullen. ,,Er is veel concurrentie en veel versnippering. Alleen al in de Zaanstreek zijn er 25 ADHD-coaches. Voor iemand die hulp zoekt, is het lastig te weten wie kwaliteit levert. Werk je samen, dan heb je meer middelen om kwaliteit te meten en dat te tonen. Bovendien kun je samen een vuist maken tegen zorgverzekeraars.’’

http://www.oczw.nl

artikel geplaatst in NoordHollands Dagblad 11-01-2012

maandag, 02 januari 2012

Kinderalimentatie eenvoudiger berekend?

Veel mensen begrijpen niet hoe de hoogte van de kinderalimentatie wordt berekend en vastgesteld. Hierdoor zou de betalingsbereidheid van de ‘betalende partij’ laag zijn. En zoals gebruikelijk reageert de politiek met een nieuw voorstel; het oude deugt niet, dan maar een nieuwe methode.
PVDA en VVD hebben een voorstel voor de vereenvoudiging van de kinderalimentatie gelanceerd.

De eerste reacties uit de Tweede Kamer waren positief. Het voorstel gaat uit van een drietal maatstaven: de behoefte van het kind; de draagkracht van de ouders en het aantal dagen dat een kind bij de ene dan wel de andere ouder verblijft. Ook zijn er andere uitgangspunten voor de berekening voorgesteld.

Zo zal het netto gezinsinkomen van beide ouders bepalend zijn voor de vaststelling van de financiële behoefte van een kind. Aan de hand van het aantal kinderen en het netto gezinsinkomen, wordt het bedrag aan de behoefte in de tabel gevonden.

De draagkracht van de ouders wordt vastgesteld aan de hand van het netto-inkomen van elk van de ouders. De verhouding tussen beide inkomens is bepalend voor de verdeling van de behoefte over beide ouders. Is de draagkracht lager dan de behoefte dan wordt de lagere draagkracht als uitgangspunt genomen. Is de draagkracht echter hoger dan de behoefte dan wordt de behoefte als uitgangspunt voor de berekening genomen.

Vervolgens worden de kindgebonden kosten vastgesteld. Deze bestaan uit de kosten van de kinderen als kleding, school en studie, sport, clubs, zakgeld, niet-verzekerde medische kosten enz. De kindgebonden kosten worden per kind bepaald aan de hand van de leeftijd en het netto-inkomen van beide ouders van tijdens het huwelijk middels een tabel.

Dan wordt het verblijfspercentage vastgesteld. Dit wordt gebaseerd op het aantal nachten dat een kind bij de ouders verblijft. Ook hiervoor zal een tabel worden gehanteerd.

Tenslotte wordt de hoogte van de alimentatie vastgesteld. De behoefte wordt over beide ouders verdeeld aan de hand van de verhouding van de draagkracht. De kindgebonden kosten komen ten laste van de ouder waar het kind woont. Tenslotte wordt het restant van de behoefte verdeeld over beide ouders aan de hand van het verblijfspercentage. Het tekort van de ene ouder, wordt aangevuld door de andere ouder.

Zeker is dat het voorstel van de PVDA en VVD –hoewel het vernieuwende elementen heeft- niet de oplossing zal zijn voor een beter begrip en acceptatie van het betalen van kinderalimentatie. Daarvoor zijn nog te veel punten waar een conflict kan ontstaan. Hoe wordt bijvoorbeeld het netto gezinsinkomen vastgesteld. Nu vaak een bron van discussie, wat ik nog niet zo gauw zie veranderen. Ook de mate van het verblijf is dermate gevoelig dat dat nu al een bron van verregaande discussie en conflicten is. Als de hoogte van de alimentatie gekoppeld gaat worden aan de mate van verblijf zal dat voor meer discussie zorgen over de omgangsregeling. En meer discussie of conflicten tussen ex-partners zal leiden tot meer rechtszaken, vrees ik.

Door een goede duidelijke uitleg te geven aan cliënten hoe de berekening tot stand is gekomen, blijkt dat de ‘betalende partij’ het alimentatiebedrag niet graag betaalt, maar wel meer bereid is het bedrag te voldoen. Als cliënten ook nog gewezen worden op de mogelijkheden van incasso, als er niet, niet helemaal of niet op tijd betaald wordt stijgt de bereidheid om te betalen. Een heldere uitleg en voorlichting aan cliënten door de alimentatierekenaars tijdens een gesprek over de kinderalimentatie geeft al een beter betalingsresultaat.
Overigens zijn verschillende punten van de rekenwijze zoals deze in het voorstel wordt aanbevolen al dagelijkse praktijk bij BMS – Advies. Wij houden al tijden rekening met de mate van verblijf van de kinderen en stellen o.a. samen met onze cliënten de kindgebonden kosten vast.